Usta kalemden İrfan Can Kahveci’ye şok eleştiri! “Sol ayağın özel olabilir ama kalbin yok”


HAKKI YALÇIN – SÜT HALA BEYAZ

Fenerbahçe’nin bu dönem futbola kalite katmak üzere bir kaygısı olduğunu zannetmiyorum. Dönem başından beri özne birebir; “nasıl kazanırsan kazan!” Maçlar; sonuçları sahiplenen gerçeklerle tanımlanıyorsa, Gaziantep maçı sonrası Fenerbahçe’nin maksada ulaşacağını söylemek mümkün mü? Bu ülkede her şey mümkün! Kalan 8 haftanın içinde puan cetvelinin sakladığı bir hesap var; bâtın hesaplar hariç!

Kim kederi ki döneme 20 futbolcu transfer ederek başlayan Fenerbahçe ligdeki 33’üncü maçında futbolsuzluğun zaferini saha ortasında kahve içme pozuyla kutlayacak! Kim sıkıntısı ki dönem başından beri koca Fenerbahçe her maçtan sonra küçük teselliler bulacak da Mete Kalkavan’ın Gaziantep’e yaptığı haksızlıklara göz yumacak! Ve kim kaygısı ki Fenerbahçe’de zalimler el üstünde taşınacak!

Birtakım sahneler vardır ki sorgulanmalı lakin kötülüklerin el üstünde taşındığı bir sistemde insanlığın ayaklar altına alınması olağan karşılanıyor artık. Maçın başında İrfan Can Kahveci yerde yatan rakibinin ayak bileğine kasti olarak basıyor, yan hakem de yanı başında. İrfan Can yaptığı zalim harekete karşılık utanmadan rakibini aşağılayan züppe bir gülüş atıyor.

O vakit bize de “Sol ayağın özel olabilir lakin senin kalbin yok İrfan!” demek düşüyor. Bu ülkede vicdanların öldüğünü birinci kere görmüyoruz ve bu türlü hakemlerle futbolcuların “kaynaşmasına” da birinci defa şahit olmuyoruz. Not: Yıllar çabuk geçer, durduğu yerde bile kazanan yalnızca vakittir kaybeden insandır. Parayla ve popülerlikle bir halt olduklarını zannedenler de aslında “haybeden” insandır.

Birtakım hakemler puzzle üzeredir, birbirlerine eklendikçe büyük fotoğraf çıkar ortaya. “Cinayete göz yumanlar!” Karagümrüklü Lens’in Galatasaraylı Yedlin’i hastanelik eden hareketine kırmızı kart göstermeyen Ali Palabıyık için bir insan canı kaç ölümcül tekmenin karşılığıdır? Karşılığını kendi versin. Zira her insanın beyni 1300 gram kalbi 300 gram. Hakem olmanın “ağırlığını” hissetmeyen birine insanlık maddelerini hatırlatmakta yarar var.

İnsan sıhhatiyle oynamanın “top oynamakla” muadil olmadığını bilmeyen bir adama hakemliğin vicdanla da ilişkili olduğunu söylemek gerek. Ancak Luyindama’nın “kan çıkmazsa para yok” hesabı Mevlüt’e attığı kasti dirsek, Ali Palabıyık’ın vicdani sorumluluğu bile almadığının resmiyse ne söylesek faydasız!

Ne yazık ki insanların adil olduğu bir dünya yok. Adalet herkese eşit uzaklıkta değilse, bizlerin hak arama çalışmalarının da bir manası yok. Futbolun adaletsizliği futboldan çok sevilirken, yıllardır hakemlerin işlediği cinayetlerin ve faillerin ayakta alkışlandığını unutmayalım.

Medyada ağalara beyefendilere yetmeyen güçlerini efendi adamlar üzerinde test edenlerin adaleti mest etme pozlarına da aldanmayalım. Kaypaklık; korkaklığın rantına sırtını dayayanların yatırım aracıdır, o yüzden herkes kendi kurallarını oluşturmuş vicdansızlık maddeleri yürürlüğe girmiştir. Ve bizler de bu kadar kirin içinde “süt hala beyaz” diye şükrediyoruz o denli mi? Ne yazık ki öyle!